خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کعبه مقصود را در نقطه دل یافتمچون ز خود بیرون روم اکنون که منزل یافتم
۲
گوشه ای و توشه ای می خواستم از روزگارغنچه گشتم هر دو را بی منت از دل یافتم
۳
تا فشاندم آستین بی نیازی بر جهاندست خود در گردن مطلب حمایل یافتم
۴
از کرم در یوزه نام است مطلب خلق رادستگاه جود را دامان سایل یافتم
صفحهٔ ۱ از ۳