خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خاک صحرای جنون در چشم گریان می‌کشمناز سرو از گردباد این بیابان می‌کشم
۲
دور باش حسن را با پاک چشمان کار نیستاز حجاب خویشتن در وصل هجران می‌کشم
۳
نیست خون مرده لایق چنگل شهباز راپای خواب‌آلود از خار مغیلان می‌کشم
۴
از کنار عرصه می‌گویند بازی خوش‌تر استخویش را در رخنه دیوار نسیان می‌کشم
صفحهٔ ۱ از ۳