خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۳۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با تجرد چون مسیح آزار سوزن می کشممی کشد سرازگریبان زآنچه دامن می کشم
۲
کوه آهن پیش ازین بر من سبک چون سایه بوداین زمان از سایه خود کوه آهن می کشم
۳
می دود چون سایه دنبالم به جان بی نفساز زلیخای جهان چندان که دامن می کشم
۴
دانه در زیر زمین ایمن ز تیغ برق نیستدر خطر گاهی که من چون خوشه گردن می کشم
صفحهٔ ۱ از ۴