خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رشته امید را تا چند پیوندم به خلقتا به کی شیرازه بال و پر عنقا کنم
۲
می ربایندش ز دست یکدگر خوبان چوگلمن دل گم گشته خودرا کجا کنم
۳
با چنین کامی که از تلخی سخن رامی گزدحیفم آید تف به روی مردم دنیا کنم
۴
هر کسی برق تجلی را نمی داند زبانچون ابوطالب کلیمی از کجا پیداکنم
صفحهٔ ۱ از ۳