خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جسم خاکی را زغفلت چند معماری کنمچند اوقات گرامی صرف گلکاری کنم
۲
قامت خم گشته را نتوان به حکمت راست کردچند این دیوار مایل را نگهداری کنم
۳
شد زپیری ناتوان هر عضوی از اعضای منیک جهان بیمار را من چون پرستاری کنم
۴
ساده لوحی بین که می خواهم به دست رعشه دارتوسن عمر سبکرو را عنانداری کنم
صفحهٔ ۱ از ۴