خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در سماع بی‌خودی چون دست بالا می‌کنمکوچه‌ها در رود نیل چرخ پیدا می‌کنم
۲
با سویدای دل از سیر فلک‌ها فارغمگردش پرگار در مرکز تماشا می‌کنم
۳
طور را گستاخی موسی بیابان مرگ کردمن همان از سادگی عرض تمنا می‌کنم
۴
بی‌خودی مرهم به داغ تنگدستی می‌نهدهردو عالم را به یک پیمانه سودا می‌کنم
صفحهٔ ۱ از ۲