خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند از غفلت به عیب دیگران گویاشومسرمه ای کو تا به عیب خویشتن بینا شوم
۲
غیرتی کو تا ز خود آتش بر آرم چون چنارتا به چند از بی بری بارچمن پیراشوم
۳
چون کمان از خانه آرایی ندیدم حاصلیوحشتی کو تا جدا از خود به منزلها شوم
۴
از گرانجانان چو کوه قاف ایمن نیستمگرنهان از دیده ها در خلوت عنقا شوم
صفحهٔ ۱ از ۴