خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سوختم چند از هوای نفس بی لنگر شومتا به کی چون خار و خس بازیچه صرصر شوم
۲
از بلندی کم نگردد فیض من چون آفتاببیش گردد سایه ام چندان که بالاتر شوم
۳
خودنمایی شیوه من نیست چون نادیدگاناز صدف بیرون نمی آیم اگر گوهر شوم
۴
آفتاب بی زوال آسمان همتمنیستم مه کز گدایی فربه و لاغر شوم
صفحهٔ ۱ از ۳