خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما وفاداری به اسباب جهان نسپرده ایملنگر تمکین به این ریگ روان نسپرده ایم
۲
از ورق گردانی باد خزان آسوده ایمدل به رنگ و بوی باغ و بوستان نسپرده ایم
۳
از شتاب عمر ما را نیست بر خاطر غبارایستادن ما به این آب روان نسپرده ایم
۴
از عزیزی شاد و از خواری مکدر نیستیمامتیازی ما به ابنای زمان نسپرده ایم
صفحهٔ ۱ از ۴