خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما به چشم کوته اندیشان چنین آسوده ایمورنه در هر کوچه ای پای طلب فرسوده ایم
۲
در ضمیر روشن ما چهره نگشوده نیستگر به ظاهر تیره چون آیینه نزدوده ایم
۳
صرفه خود چون صدف در بستن لب دیده ایمورنه ما چون موج، بر و بحر را پیموده ایم
۴
پرتو خورشید داغ خاکساریهای ماستگرچه سر از شعله فطرت به گردون سوده ایم
صفحهٔ ۱ از ۵