خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در دل صد پاره عیش جاودان پوشیده ایمنوبهار خویش در برگ خزان پوشیده ایم
۲
مطلب ما بی نیازان از سفر سرگشتگی استچشم چون تیر هوایی از نشان پوشیده ایم
۳
چون هما از روزی خود نیست ما را شکوه ایمغز را از چشم بد در استخوان پوشیده ایم
۴
موج آب زندگانی در پرده ظلمت خوش استدر خموشی جوهر تیغ زبان پوشیده ایم
صفحهٔ ۱ از ۴