خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه ما راه طلب را پای در گل می رویمپیشتر از برق رفتاران به منزل می رویم
۲
وصل دادیم شوق را افسرده سازد زان چو موجگاه گاهی از دل دریا به ساحل می رویم
۳
گر به ظاهر نیست دست ما به زیر بار خلقما به زیر بار مردم از ته دل می رویم
۴
دیگران از دوری ظاهر اگر از دل روندما ز یاد همنشینان در مقابل می رویم
صفحهٔ ۱ از ۲