خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۵۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر چه دورم از درگاه راه یاربی دارمندارم هیچ اگر در دست دامان شبی دارم
۲
ندارم در بساط آسمان گر اختر سعدیز داغ ناامیدی سینه پر کوکبی دارم
۳
شوم با خار و گل یکرنگ ناسازی نمی دانمدرین گلزار چون شبنم دل خوش مشربی دارم
۴
ز دامان اجابت باد کوته دست امیدمبغیر از ترک مطلب در دعا گر مطلبی دارم
صفحهٔ ۱ از ۲