خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا ز بی حاصلی خویش خبر یافته اماز خزف گوهر و از بید ثمر یافته ام
۲
برو ای کعبه رو از دامن دست بدارکه من از رخنه دل راه دگر یافته ام
۳
آب گشته است درین باغ دلم چون شبنمتا ز خورشید جهانتاب نظر یافته ام
۴
پینه بسته است زخم چون صدف از سیلی موجتا درین قلزم خونخوار گهر یافته ام
صفحهٔ ۱ از ۳