خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دست بر زلف پریشان سخن یافته‌امچشم بد دور، رگ جان سخن یافته‌ام
۲
شسته ام روی به خوناب جگر لعل صفتتا رگ کان بدخشان سخن یافته‌ام
۳
نکنم چشمم به عمر ابد خضر سیاهعمر جاوید ز احسان سخن یافته‌ام
۴
چون شکر رفته‌ام از گرمی فکرت به گدازتا نصیب از شکرستان سخن یافته‌ام
صفحهٔ ۱ از ۲