خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۱۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنکه چون ابر خواند کف تراکرد بیداد بر خردمندی
۲
او همی‌گرید و همی‌بخشدتو همی‌بخشی و همی‌خندی
۳
همچو یوسف گناه تو خوبیستجرم تو دانش است و خرسندی
۴
او چو سرکه‌ست و می‌کند ترشیدوست قندست و می‌کند قندی
صفحهٔ ۱ از ۲