خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شفق آلود شراب است مگر دستارم؟که فتاده است به پا همچو سحر دستارم
۲
هیچ وقت از گرو باده نیامد بیروناز سر پنبه میناست مگر دستارم؟
۳
چه کنی سرزنش من، که قضا می بنددهر گل صبح به عنوان دگر دستارم
۴
با دستان سر و دستار ز هم نشناسندریشه چون صبح ندارد به جگر دستارم
صفحهٔ ۱ از ۲