خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا به کی افتم و تا چند بپا برخیزم؟من که افتادنی ام چند زجا برخیزم؟
۲
من که تا خاستم از خاک، به خون افتادمدر قیامت دگر از خاک چرا برخیزم؟
۳
چون لب خشک صدف تشنه آب گهرمنه حبابم که پی کسب هوا برخیزم
۴
من که از پستی طالع به زمین بستم نقشنیست امید که در روز جزا برخیزم
صفحهٔ ۱ از ۳