خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند خود را زخیال تو به خواب اندازم ؟چند از تشنه لبی سنگ در آب اندازم؟
۲
در نهانخانه محوست عبادتگاهمنیستم موج که سجاده بر آب اندازم
۳
لاله ای نیست صباحت که مرا گرم کندچه بر این آتش افسرده کباب اندازم؟
۴
چند در پرده توان مشق نظر بازی کرد؟طرح نظاره به آن روی نقاب اندازم
صفحهٔ ۱ از ۳