خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند در دایره مردم عاقل باشم؟تخته مشق صد اندیشه باطل باشم
۲
فتح بابی نشد از کعبه و بتخانه مرابعد ازین گوش برآواز در دل باشم
۳
من که از آب رخ خود چو گهر سیرابمدر دل بحرم اگر بر لب ساحل باشم
۴
عالم از جلوه یارست خیابان بهشتمن به یک دیده حیران به که مایل باشم؟
صفحهٔ ۱ از ۳