خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کیستم من که ز فرمان تو سرگردانم؟آب در دیده به صد خون جگر گردانم
۲
نه چنان آمده عشقت که به افسون برودنه چنان رفته ز دل صبر که برگردانم
۳
دارم آن صبر که گر در قدحم زهر کنندبه سبکدستی تسلیم، شکر گردانم
۴
برو ای ناصح بیدرد که روی دل مندر شمار ورقی نیست که برگردانم
صفحهٔ ۱ از ۲