خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هردم از شوق عدم ناله و فریاد زنمنه حبابم که گره بیهده بر باد زنم
۲
جوهر ذاتی من موجه دریای بقاستپیچ و خم چند درین بیضه فولاد زنم؟
۳
نعل من پیش محیط است در آتش چون سیلتا به دریا نرسم ناله و فریاد زنم
۴
این قیامت که من از هستی ناقص دیدمنیست ممکن که به محشر در ایجاد زنم
صفحهٔ ۱ از ۲