خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه شکایت ز تو ای خانه برانداز کنمهر چند انجام ندارد ز چه آغاز کنم؟
۲
در نهانخانه غیب است کلید دل مناین نه چشم است که برهم نهم و باز کنم
۳
دام مرغان گرفتار بود ناله منآه از آن روز که دام تو پرواز کنم
۴
التفات تو مرا بر سر ناز آورده استگر کنم ناز به عالم، به تو چون ناز کنم؟
صفحهٔ ۱ از ۳