خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رخنه در سنگ اگر از آه سحرگاه کنمنیست ممکن که اثر در دل در دل آن ماه کنم
۲
به کشیدن دل خود چون تهی از آه کنم؟نیست در دست من این رشته کوتاه کنم
۳
می کند گریه تراوش از دل من بی خواستنیست در دست من این رشته که کوتاه کنم
۴
چه فتاده است که از خانه نهم بیرون پای؟من که چون چشم قناعت به پرکاه کنم
صفحهٔ ۱ از ۲