خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به که بردیده گستاخ تمنا فکنمپرده ای کز رخ آن آینه سیما فکنم
۲
خوش نشین نیست چنان جوهر بینایی منکه به هر آینه رو طرح تماشا فکنم
۳
بی تو گر چشم به رخسار بهشت اندازممشت خاری است که در دیده بینا فکنم
۴
مایه عیش حیات ابدی می گرددهر نگاهی که بر آن قامت رعنا فکنم
صفحهٔ ۱ از ۳