خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما به دنیا نه پی ناز و نعم آمده ایمبهر تحصیل غم و درد و الم آمده ایم
۲
دامن از ما مکش ای ساحل امید که مابه زمین بوس تو از بحر عدم آمده ایم
۳
قطع و وصل شب و روز از نفس روشن ماستنور صبحیم که با تیغ دودم آمده ایم
۴
باش گو وقت سفر تنگتر از شق قلمما کمر بسته برون همچو قلم آمده ایم
صفحهٔ ۱ از ۲