خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه با کوه گرانسنگ گناه آمده‌ایملیک چون سنگ نشان بر سر راه آمده‌ایم
۲
بر سیه‌کاری ما هر سر مویی است گواهگرچه خاموش ز اقرار گناه آمده‌ایم
۳
نیستم از کرم بحر چو عنبر نومیدگرچه از خامی دل نامه سیاه آمده‌ایم
۴
پرده بردار ز رخسار خود ای صبح امیدکه سیه نامه چو شب‌های گناه آمده‌ایم
صفحهٔ ۱ از ۴