خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما لب خشک قناعت لب نان می دانیمدست شستن ز طمع آب روان می دانیم
۲
دل نبندیم به اسباب سبکسیر جهانبادپیمایی اوراق خزان می دانیم
۳
در تماشاگه این معرکه طفل قریبهر که پوشد نظر، از دیده و ران می دانیم
۴
چیده ایم از دو جهان دامن الفت چون سروهر که از ما گذرد آب روان می دانیم
صفحهٔ ۱ از ۳