خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه قدر سرخوشی از باده انگور کنیمبه که پیمانه خود از سر منصور کنیم
۲
ما که از پرتو مهتاب نظر می بازیمبه چه طاقت هوس انجمن طور کنیم
۳
ما چو نرگس به تن خویش نظر باخته ایمبه چه رو چشم به رخساره منظور کنیم
۴
نمکی نیست درین عالم پرشور، مگراز نمکدان قیامت دهنی شور کنیم
صفحهٔ ۱ از ۲