خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۶۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سبک به چشم تو از شیوه وفا شده‌امسزای من که به بیگانه آشنا شده‌ام
۲
کسی به خاک چو من گوهری نیندازدبه سهو از گره روزگار وا شده‌ام
۳
ز خون شکوه دهانم پرست چون سوفارخدنگ راست روم از هدف خطا شده‌ام
۴
ملایمت شکند شاخ تندخویان راز خار نیست غمم تا برهنه‌پا شده‌ام
صفحهٔ ۱ از ۳