خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
منم که از جگر لاله داغ می دزدمفروغ از گهر شب چراغ می دزدم
۲
به نیم جنبش ابرو خموش می گردمبه یک نسیم نفس چون چراغ می دزدم
۳
اگر به مجلس می صد حدیث تلخ رودبه زیرلب همه را چون ایاغ می دزدم
۴
سراغ می کنم از مردمان نشان ترادگر ز رشک نشان از سراغ می دزدم
صفحهٔ ۱ از ۲