خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز سادگی است تمنای سود ازین مردمکه شد به خاک برابر وجود ازین مردم
۲
بغیر آبله دل که غوطه زد در خونکدام عقده مشکل گشود ازین مردم
۳
زمین شور کند تلخ آب شیرین راببر علاقه پیوند زود ازین مردم
۴
بغل گشایی جان بود پیش تیغ اجلگشایشی که مرا رو نمود ازین مردم
صفحهٔ ۱ از ۴