خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز ناروایی خود این چنین که خوار شدمبه حیرتم که چسان خرج روزگار شدم
۲
درین قلمرو آفت ز ناتوانیهابه هر کجا که نشستم خط غبار شدم
۳
تو شاد باش که من همچو غنچه تصویرخجل ز آمدن و رفتن بهار شدم
۴
ز وحشتی که نکردند آهوان از منبه آشنایی لیلی امیدوار شدم
صفحهٔ ۱ از ۳