خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
منم که فیض شراب از کتاب می گیرمبه همت از گل کاغذ گلاب می گیرم
۲
هوای عالم آب است سازگار مرادل از پیاله و جان از شراب می گیرم
۳
در آتش است صراحی ز صبح خیزی منهمیشه چشم قدح را به خواب می گیرم
۴
ز چشم مست بتان چشم مردمی دارمچه ظالمم که خراج از خراب می گیرم
صفحهٔ ۱ از ۲