خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز گمرهی خود از روی رهنما خجلمشکسته کشتیم از سعی ناخدا خجلم
۲
من خراب کجا جام لاله رنگ کجاچو دست ماتمی از بیعت حنا خجلم
۳
گهی به برگ گلی سرفراز می کندمدرین چمن ز هواداری صبا خجلم
۴
چرا به خاک بماند نشان گمنامانبه شاهراه محبت ز نقش پا خجلم
صفحهٔ ۱ از ۲