خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز بردباری ما خوار و زار شد عالمز کوه طاقت ما سنگسار شد عالم
۲
بس است سلسله جنبان نسیم دریا راز بیقراری ما بیقرار شد عالم
۳
ز گوشه دل خود سر برون نیاوردیماگر خزان و اگر نوبهار شد عالم
۴
بهشت برگ خزان دیده ای است عارف راز سیر چشمی ما شرمسار شد عالم
صفحهٔ ۱ از ۳