خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چگونه توبه ز می موسوم بهار کنممن آن نیم که پشیمانی اختیار کنم
۲
خوش آن که روز شب خود ز روی یار کنمشبی به روز در آن زلف مشکبار کنم
۳
مروت است که بوسد لب تو ساغر و منز دور بوسه بر آن لعل آبدار کنم
۴
شبی چو روز قیامت دراز می خواهمکه بیحساب ترا یک به یک شمار کنم
صفحهٔ ۱ از ۴