خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به تنگ همچو شرر از بقای خویشتنمتمام چشم ز شوق فنای خویشتنم
۲
ره گریز نبسته است هیچ کس بر مناسیر بند گران وفای خویشتنم
۳
به بی نیازی من ناز می کند همتتوانگر از دل بی مدعای خویشتنم
۴
ز دستگیری مردم بریده ام پیوندامیدوار به دست دعای خویشتنم
صفحهٔ ۱ از ۳