خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر به روی تو بار دگر نظاره کنمچو صبح زندگی خویش را دوباره کنم
۲
مرا به سوی تو بال و پر دگر گرددز اشتیاق تو هر جامه ای که پاره کنم
۳
مرا نگاه تو کرده است آنچنان وحشیکه از خیال تو دلهای شب کناره کنم
۴
به اشک تلخ بشویم ز چشم انجم خواببه آه گرم رخ ماه پرستاره کنم
صفحهٔ ۱ از ۳