خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز خط طراوت رخسار یار می بینمصفای آینه را از غبار می بینم
۲
کدام سوخته جان گشته است گرد سرتکه ماه روی ترا هاله دار می بینم
۳
ز لال خضر ترا پیش مرگ خواهد شدچنین که سرو ترا پایدار می بینم
۴
ز وصل روی تو گل چید هر که چشمی داشتهمین منم که ره انتظار می بینم
صفحهٔ ۱ از ۳