خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به اشک درد دل خود نوشته سر دادیمخط نجات به مرغان نامه بر دادیم
۲
ز عشق جان تهیدست را غنی کردیمز بوی گل به صبا توشه سفر دادیم
۳
خزان سنگدل از مشت خون ما نگذشتچو گل اگرچه زر سرخ با سپر دادیم
۴
ز ما دعا برسانید میفروشان راکه ما قرار به خونابه جگر دادیم
صفحهٔ ۱ از ۳