خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به دوست پی زدل خونچکان خود بردیمبه کعبه راه هم از آستان خود بردیم
۲
ز ما دعا برسانید رهنمایان راکه ما ز راه دگر کاروان خود بردیم
۳
نیافتیم درین روزگار اهل دلیسری به جیب دل خونچکان خود بردیم
۴
ز دوستان گرانجان درین دو روزه حیاتچه بارها که به این نیم جان خود بردیم
صفحهٔ ۱ از ۲