خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز میوه گرچه درین بوستان سبکباریمهمان چو سرو به آزادگی گرفتاریم
۲
زمین مرده شد از نوبهار زنده و مابه خواب بیخبری همچو نقش دیواریم
۳
هزار پرده دل ما ز شب سیاهترستبه چشم ظاهر اگر چون ستاره بیداریم
۴
مکن چو ذره ز وجد و سماع ما را منعکه ما به بال و پر آفتاب سیاریم
صفحهٔ ۱ از ۴