خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۷۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عنان گسسته تر از سیل در بیابانیمبه هر طرف که قضا می کشد شتابانیم
۲
نمی شود که در آغوش ما نیایی تنگتو شبنم گل و ما آفتاب تابانیم
۳
نظر به عالم بالاست ما ضعیفان رانهال بادیه و سبزه بیابانیم
۴
به کوی عشق ز نقش قدم فتاده تریمو گرنه در گذر خود ، فلک خیابانیم
صفحهٔ ۱ از ۳