خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشمی به گریه تر نشد از دود آتشمیارب چه بود مصلحت از بود آتشم؟
۲
پروانه مرا به چراغ احتیاج نیستچون کرم شبچراغ زراندود آتشم
۳
آسوده اند سوختگان از گداز عشقاز خامیی که هست مرا، عود آتشم
۴
پای چراغ سوختگان است سینه اماز داغ عشق، کعبه مقصود آتشم
صفحهٔ ۱ از ۳