خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همت بلند نام شد از طبع سرکشمگوگرد احمر خس و خارست آتشم
۲
با آن که سنگ را به نظر لعل می کنماز خاک تیره است چو خورشید مفرشم
۳
در قبضه تصرف گردون کج نهاداز راست خانگی چو کمان در کشاکشم
۴
اندیشه از سیاهی لشکر چرا کنم؟چون آفتاب مشرق تیرست ترکشم
صفحهٔ ۱ از ۲