خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۱۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آدمیی، آدمیی، آدمیبسته دمی، زانک نهٔ آن دمی
۲
آدمیی را همه در خود بسوزآن دمیی باش اگر محرمی
۳
کم زد آن ماه نو و بدر شدتا نزنی کم، نرهی از کمی
۴
می‌برمی از بد و نیک کسان؟!آن همه در تست، ز خود می‌رمی
صفحهٔ ۱ از ۲