خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از فکر خلق عشق خدا کرد فارغماین درد از هزار دوا کرد فارغم
۲
هر چند سوخت تخم مرا عشق، خوشدلمکز خار نشو و نما کرد فارغم
۳
قد تو از قیامت نقدی که جلوه داداز انتظار روز جزا کرد فارغم
۴
شادم به غنچه دل مشکل گشای خویشکز منت نسیم صبا کرد فارغم
صفحهٔ ۱ از ۳