خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تیغ برهنه را به بغل تنگ می کشمچون ساغری ز باده گلرنگ می کشم
۲
شبدیز عقل ترک حرونی نمی کندگلگون باده را به ته تنگ می کشم
۳
خال تو سنگ کم به ترازوی من نهادمن هم متاع دل به همین سنگ می کشم!
۴
قرب مکان تسلی عاشق نمی دهددر پای ناقه ناله به فرسنگ می کشم
صفحهٔ ۱ از ۲