خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۸۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عمری است ما لب از طمع خام بسته‌ایماز صبر سنگ بر دل ناکام بسته‌ایم
۲
مینای باده با رگ گردن مطیع ماستتا لب ز گفتگو چو لب جام بسته‌ایم
۳
از شکرست بستر و بالین ما چو مغزتا دیده از نظاره چو بادام بسته‌ایم
۴
بی‌طالعیم، ورنه درین طرفه صیدگاهچندان که چشم کار کند دام بسته‌ایم
صفحهٔ ۱ از ۳